Waarom Nemen Onze Zorgkosten Echt Toe?
Gisteren maakte de eerste zorgverzekeraar zijn zorgpremie voor 2012 bekend. Klanten van DSW uit Schiedam zullen volgend jaar gemiddeld 3 euro per maand, ofwel 3%, meer betalen. Bovendien gaat het eigen risico flink omhoog met 50 euro naar 220 euro, een besluit van de regering. Daarnaast schrapt DSW in de dekking van de polissen (ook een beslissing van de beleidsmakers in Den Haag). Bepaalde behandelingen zoals cursussen om te stoppen met roken, worden niet meer standaard vergoed. Andere zorgverzekeraars zullen ongeveer dezelfde wijzigingen bekend maken in de komende twee maanden.
Verschillende oorzaken worden aangedragen voor de verhoging van de premie. Ten eerste moeten verzekeraars meer geld in kas hebben van De Nederlandsche Bank. Hoewel deze verhoogde solvabiliteitseis volgens de staatsbankiers niet tot hogere zorgpremies zou moeten leiden, doet het dat volgens verzekeraar DSW echter wel. Daarnaast is er ook nog de afschaffing van de macronacalculatie die een duit in het premiezakje doet, een moeilijk verhaal over te lage schattingen van de zorgkosten door het ministerie vanVWS waarvan ik je de details bespaar. De derde reden die steeds in de media opduikt zijn de toenemende zorgkosten als gevolg van de vergrijzing.
Solvabiliteitseis, nacalculatie, vergrijzing: op zich klinkt dat allemaal heel logisch. En gezien het achterwege blijven van enige vorm van serieus volksoproer deert het de gemiddelde Nederlander kennelijk ook niet. Of toch niet genoeg; wat is nou 3 euro per maand extra? Peanuts toch? Maar als je een keer te vaak naar de huisarts gaat, of als je een chronische ziekte hebt, dan ben je die 220 euro van je eigen risico snel kwijt en blijft de stijging van je zorgkosten niet beperkt tot 3 euro per maand maar komt daar dus nog eens 50 euro bij. In totaal wordt dat 86 euro per jaar extra, oftewel ruim 7 euro per maand extra zorgkosten. Nog steeds geen heel spannend bedrag wellicht, maar als je uitgaat van een modaal gezin met twee volwassenen en dus twee zorgpremies, dan wordt het ruim 14 euro per maand. Daar zou je een extra pakket digitale televisie van kunnen nemen. Of je kunt er 8,2 liter benzine mee kopen (uitgaande van 1,70 euro per liter).
Waar het mij om gaat is dat wij Nederlanders nogal gelaten zijn onder dit nieuws. Stel dat de vergrijzing voor maximaal de helft verantwoordelijk is voor de stijging van de zorgkosten, zo’n 3,5%. Kun je dan zeggen dat we 3,5% meer bejaarden zullen hebben in 2012 ten opzichte van 2011? Of betekent het dat de bejaarden die we hebben vaker naar de fysiotherapeut zullen gaan? Wat voor effect heeft de vergrijzing nou daadwerkelijk op de zorgkosten? Waarom blijft deze oorzaak zo abstract? En waarom betalen we de toegenomen zorgkosten niet door een marinefregat te verkopen? Of door geen tweede JSF aan te schaffen en nog een paar gevechthelikopters te verkopen? Waarom accepteren wij het verhaal dat de vergrijzing kennelijk zo’n grote impact heeft dat wij allemaal meer zorgpremie moeten betalen? Ieder jaar opnieuw? Waarom stellen we niet meer vragen?
Garage Sale Amerikaanse Ambassade
Ik zag een tweet van de Amerikaanse ambassade in Den Haag dat ze de winnende biedingen bekend maakten voor hun zogenaamde warehouse sale. Ik heb het liever over een garage sale, klinkt leuker, al ging het in werkelijkheid om een soort gesloten veiling. Belangstellenden konden een bod doen op individuele stukken die op een ongedetailleerde lijst stonden. Toen ik er doorheen bladerde begon ik me af te vragen wat deze voorwerpen meegemaakt hadden.
Zou er een agent van de CIA op één van de Queen size boxsprings hebben gelegen? Hoe zwaar was die man dan? Want de lijst vermeldt niet of de matras uitgezakt was. Zat er een tafeltje tussen waar schunnigheden in het blad waren gekerfd? Misschien wel gebeurd in de wachtruimte van het consulaat waar teleurstellingen aan de orde van de dag zijn: ‘Sorry, u krijgt geen visum.’ Hadden de spiegels misschien belangrijke gasten gezien ooit, in de salon van de ambassade? Of hingen ze in een ruimte diep onder het uit de kluiten gewassen ambassadegebouw? Een kleine cel waar korte tijd een van terrorisme verdachte Pakistaan werd vastgehouden die via Nederland stiekem naar Guantanamo werd getransporteerd? Dan zou vast een van de vele bureaulampen die ook verkocht werden op hem gericht zijn geweest, net als in de film. En die spiegel was ‘see through’ natuurlijk.
Pakken staatsgeheimen moeten er door de verschillende papierversnipperaars zijn gegaan, een heel bos schat ik zo. Ook stonden er veel computers op de lijst. Als ze die maar goed hebben gewist dacht ik. Daar moeten ze niet op bezuinigd hebben anders zitten ze straks weer met een Wikileaks schandaal. Het zou me niet verbazen als kostenreductie nou net de reden is voor de verkoop van het oude spul. Democraten en Republikeinen bakkeleien al tijden over megabezuinigingen, zozeer zelfs dat een ‘government shutdown’ onlangs ternauwernood vermeden kon worden. Maar linksom of rechtsom, die bezuinigingen zijn nodig om te voorkomen dat de VS hun triple A status verliezen. Als dat toch gebeurt, moeten ze meer rente op hun leningen betalen. Dat krijg je als je lichtvoetig ten oorlog gaat, dat kost knaken. En dus moet je als regering tijdens ‘hard times’ de tering naar de nering zetten, al levert de garage sale afgaande op de bedragen bepaald geen fortuin op. Alle beetjes helpen denken ze waarschijnlijk in Washington. Ze hebben gelijk; wie het kleine niet eert is het grote niet weerd. En die oude rommel die de ambassade verkocht, het is onwaarschijnlijk dat daar een spannend verhaal tussen zit. Maar het is hoedanook een leuke aanleiding om m’n fantasie de vrije loop te laten.
Recent bleek uit de publicatie van Amerikaanse ambtsberichten door Wikileaks dat CDA bewindslieden via de Amerikanen druk probeerden uit te oefenen op Wouter Bos, met als doel verlenging van de missie in Uruzgan. Niet onverwacht reageerde de PvdA verontwaardigd op dit bericht, maar al doende diskwalificeerde de partij zichzelf maar weer eens.
Het CDA is al heel lang een sterke trans-Atlantische partner. Het bekendste voorbeeld hiervan is waarschijnlijk Joseph Luns.
Joseph Luns ontmoet Amerikaanse minister van Defensie 1983
Deze katholieke politicus van de KVP (voorloper van het CDA), geloofde sterk in het belang van de relatie met de Verenigde Staten. Dat moet ook wel, want anders kun je geen secretaris-generaal van de NAVO worden. Zo ook Jaap de Hoop Scheffer, CDA-er die waarschijnlijk dankzij de steun van het kabinet Balkenende voor het buitenlandbeleid van George Bush tot het hoogste NAVO ambt werd verkozen. Dat ook Maxime Verhagen pro-Amerikaans is mag ook geen verrassing zijn voor de PvdA. Keer op keer verkondigt de Limburger standpunten die aansluiten bij Amerikaanse belangen. Hij is voor de JSF, was voor verlenging van de missie in Uruzgan, is een steunpilaar van Israel en ga zo maar door. Uit de cables blijkt ook Balkenende een betrouwbare partner voor de Amerikanen te zijn die altijd bereikbaar is voor de Amerikaanse ambassadeur. Poeh poeh! Maar om nou te zeggen dat dit verrassend is en tot verontwaardiging moet leiden… nee.
Waarom reageert de PvdA dan zo verbaasd? Het lijkt een spastische verkiezingsreflex. ‘We doen verontwaardigd en hopen dat dit aansluit bij de ontevredenheid in het land over het kabinet Rutte en zo tot een positiever resultaat bij de Staten verkiezing leidt.’ Gisteren las ik nog dat de Nederlanders redelijk positief zijn over Rutte dus ik hoop dat voornoemde reden niet de motivatie is van de PvdA. Wat de reden dan ook mag zijn, ze staan er weer slecht op. Ofwel weten ze niets van de historie en denkbeelden van het CDA, of ze zijn naïef over het spel van de internationale politiek. In beide gevallen vraag je je af of de PvdA leiders competent zijn; ze zwalken weer. De PvdA had moeten aangeven dat ze niet verbaasd waren en dat zij zelf proberen onafhankelijke politiek te bedrijven, met als voornaamste doel het belang van haar electoraat. Hoe het er op de ministerspost van Buitenlandse Zaken aan toe gaat dat weten ze bij de PvdA niet want ze hebben nauwelijks ervaring op deze post. Slechts één PvdA-er gaf leiding aan dit ministerie; het is duidelijk een VVD/CDA bolwerk.
Facebook, like other social media on the web, has a feature that allows users to give their friends an update about what they are doing. Probably this is no revelation for most of my readers. Neither is the remark that status updates seemingly provide a near real-time insight into the lives of friends. What may be new to some of you is the idea that even trivial updates on a friend platform such as Facebook, are about self-marketing. You’ll probably think that someone’s profile is also a way to project a specific image. True, but a static profile is not a powerful communication tool. On the other hand, transmitting regular messages which create a sense of interaction or participation is effective. Obviously status updates on social media can be employed in this manner. In this sense, Facebook is not unlike LinkedIn. The only difference is the target audience of the two; the latter having a purely business or commercial group of recipients. And so, status updates on social media are not casually dropped notes on whatever someone is doing. Instead, they are messages which have been selected to advance a specific image of the person who posted the update. In case you’re beginning to think that I am a rabid hater of web-based social networks, I too use Facebook. I love how it has enabled me to get in touch with long lost and far away friends. And I still like to check my friends’ status updates, perhaps even more so now that I look at them from a different perspective.
Recently I began to wonder what it is, if anything, that I have gained from status updates. What indispensable knowledge have I learned? After all, at close inspection most of these updates are trivial, dealing with what’s for dinner, where people are, traffic delays, DIY jobs, a cold someone caught; you name it and somewhere, someone posted an update about it. Essentially, most updates are about how people are spending their lives, but they don’t mention anything really worth knowing. To be fair, anyone posting an update doesn’t do so in order to enlighten my existence with their information, nor do I expect them to. I think that they’re also not striving for my or anyone else’s approval. Even though the latter is easily bestowed through the ubiquitous ‘like’ button, but that’s a slightly different subject. No, I believe that seemingly trivial updates are meant to promote a certain image of the person who posted them. For example: an update about a home cooked lobster dinner may be motivated by the desire to appear as someone who has a fine palate, or someone who is affluent enough to spend copious amounts of money on food. Alternatively, the underlying message may be that this person is soliciting requests for a dinner party from his or her group of peers, to show off his or her cookery skills. However, I don’t think that the latter motive is leading. Many friend collections are unrealistically large because of the social pressure to accept ‘friend requests’ from even the faintest acquaintances. And so, if the dinner update would be too explicit in getting peers to invite themselves for a dinner party, the updater would run the risk of having to cater for an unwelcome number of eaters. In any case, I believe that trivial updates are motivated, although not necessarily by ambitious goals in terms of image building. Based on my own experiences on Facebook, I am inclined to say that the most common reason why people post trivial status updates is to appear as a funny, witty, humorous person. In other words, people want to be liked. In my opinion this inclination is at the core of every reasonably normal person on this planet. Almost all of us want to feel that we are part of a larger social structure. Being liked is a key element for being accepted into a group and also for continued acceptance. After all, what group welcomes new members they dislike? Therefore, in many cases status updates are a form of self promotion aimed at securing or maintaining a status and position, within a group.
I know, I know, this is getting to be a long story for a blog. And no, I am not offering empirical data; hey it’s a blog, not an academic article! So please, bear with me and hear me out, or rather read me out. A second, obvious argument for my theory is that Facebook users not only decide what they do share with their friends, but very consciously also decide what they don’t share. Think about it, nobody puts information on Facebook that they don’t want anyone to know about. I have certainly never seen anyone posting updates about socially unacceptable behavior, or about interests that are considered a taboo by a majority of their friends. Social media allow users to send a selected image of themselves, when it suits them. The point is that our Western world is an individualistic place, and ever more so with each passing day. Through Facebook and other social media people can regain a sense of communion that they lost. The age in which we all spent our entire lives growing up, going to school and working in our hometown, is far behind us. Consequently, the natural ways in which social bonds used to anchor us within our self-evident social construct have eroded. There are no more ‘short lines’; we no longer live on the same block. I’m not saying this applies to everyone, but it certainly applies to many of us who grew up in the 80’s and 90’s. Social networks on the web bridge the gaps in our diluted social structure. Facebook and other networks, enable people to fill these holes with selected information. There is nothing random or coincidental about status updates on Facebook. You don’t just walk into each other on the net like you would down the street, at the grocer’s or at the local sports club. Status updates are selected, engineered, controlled bits of information. They are in short: self-marketing.
Now, I already hear some of you saying that those trivial updates are also just good fun, that I shouldn’t read so much into it. Let me make it clear that I do not think that most of the updates are consciously intended as a marketing device. Neither am I convinced that every update succeeds in its goal. I think that more often than not the person posting an update is naïve about his or her motives; it is not necessarily a conscious act. Moreover, I do not suspect that there’s anyone who plans his or her updates, at least not within a friend context. I mean, businesses present on Facebook that’s a whole different story altogether. Also, let me go on record by stating that there’s nothing wrong with self promotion. Perhaps it is an unavoidable consequence of the direction in which our society has evolved. In fact, I think it’s a normal phenomenon in any group of peers. And sure, there are other practical uses for social networks on the net, like inviting your friends along to a concert. The bottom line of this blog entry is that it may be good to look at status updates from a different perspective. Don’t just take them at face value, but look beyond the surface. If you do, then you might learn something meaningful….
Hij is mooi, de Peugeot 5008 maar….
Peugeot heeft een warm plekje in mijn hart. M’n eerste auto was een 306 break XTdt met een fantastische 1.9 turbodiesel die draaide als een tierelier. Maar helaas kwamen op het moment dat de teller richting 100.000 km ging ook de problemen. Een van de beschamendste dingen vond ik dat de veren onderaan de rugleuning van de bestuurdersstoel begonnen uit te steken. Slijtage. Je zou verwachten dat zoiets pas bij de twee ton zou gebeuren.
Op het ontwerpvlak vond ik het stuur dat niet precies uitgelijnd was met het midden van de bestuurdersstoel nogal een minpunt. Maar toch vind ik de 306 qua design beter dan de recente 5008, en wel vanwege de aansluiting van dashboard en zijdeuren.
Bij een mooi ontworpen auto horen de lijnen van het dashboard vloeiend over te lopen in de panelen van de deuren. Helaas is dat bij de 5008 niet het geval. Op een of andere manier is het ontwerpteam van de Franse autogigant er niet in geslaagd om een vloeiend geheel te creëren in het interieur. De armsteunen (met daarop overigens dezelfde knopjes voor raambediening als 10 jaar geleden) zijn mooi rond, stralen zachtheid uit. Ze eindigen echter in een rechte hoek gevormd aan de onderzijde van het dashboard. Dat slaat als een tang op een varken. Er is geen eenheid. Hetzelfde voor de bovenkant van het deurpaneel dat recht door loopt richting raamstijl terwijl het moet afbuigen richting dashboard. Het zwarte plastic van het dashboard eindigt als een loodrechte afgrond tegen de rondingen van het deurpaneel. Dit zalVolkswagen, Mercedes of Audi niet overkomen en ik vraag me af waarom het bij Peugeot wel gebeurt.
Is het een bewuste keuze van de hoofdontwerper om dashboard los te zien van de zijpanelen? Of heeft het te maken met de cultuur binnen Peugeot? Misschien is er wel sprake van koninkrijkjes, het komt op mij over alsof afdeling deurpaneel niets afstemt met afdeling dashboard, behalve kleur en materiaalgebruik dan. Of misschien heeft het te maken met de almachtige vakbonden in Frankrijk. Bij de deurpanelen is iedereen lid van vakbond A en bij dashboard is iedereen van vakbond B. “Wij laten ons niet door die van B vertellen hoe we armleuningen moeten maken” roepen ze bij de afdeling deurpanelen tegen het hoger management. Ik zie het al voor me: managers met handen in het haar omdat ze niet tegen de vakbonden in durven te gaan uit angst voor een verlammende staking die de fabriek platlegt en waarin de vakbonden plots wel eensgezind kunnen zijn. Kortom, ik krijg het beeld dat ze bij Peugeot hun zaakjes, of zaakvoering liever, niet helemaal op orde hebben. Wie weet tot wat voor onderhuidse problemen dat heeft geleid bij de 5008….
Hoe het ook komt, het feit dat dashboard en deuren niet aansluiten is een gemiste kans, en voor mij ook een reden om twee keer na te denken over het aanschaffen van een 5008. Hij moet al wel heel fijn rijden wil het opwegen tegen de dagelijkse ergernis van dat verkeerde dashboard. Er zijn altijd nog alternatieven als de VW Touran en de Citroen C4 Grand Picasso (trouwens ook van PSA). Die laatste is al 4 jaar op de markt dus daar zijn alle kinderziektes ondertussen in ieder geval uit.
La Piovra – of hoe de wereld veranderd is…
Ik heb alle dvd’s van de Italiaanse cult tv serie La Piovra een tijd terug gekocht in een opwelling. Ik had er ooit iets over gelezen en wilde de serie al langer hebben maar kon hem niet vinden. De samurai films van Kurosawa zijn ook van die dvd’s waar ik lang naar gezocht heb (voor een acceptabele prijs). Uiteindelijk kwam ik La Piovra tegen bij House of Knowledge en afgaande op de recensies die ik gelezen had heb ik toen meteen de hele serie gekocht.
Aanvankelijk schrok ik van de beeld- en geluidkwaliteit. Bepaald niet om over naar huis te schrijven maar ja, even doorbijten want ik wilde de serie ook zien om mijn Italiaans op te halen. Ik geloof in de educatieve aspecten van televisie. Op een gegeven moment was de koek op want ongeveer halverwege seizoen 3 had ik genoeg van de korrelige beelden en de sterk wisselende geluidsniveaus. Iedere keer als de muziek van Ennio Moricone het beeld ondersteunt moet het volume teruggeschroefd worden. Andersom, wanneer er gesproken wordt, moet de tv weer harder wil je het Italiaans enigszins kunnen volgen. En aldus stonden de dvd’s een jaar of twee werkloos in de tv kast. Ik had nog steeds de ambitie om de serie af te kijken maar kwam er niet aan toe. Recent zag ik kans om seizoen 3 toch uit te zitten en zo geschiedde.
In seizoen 3 wordt een aantal leden van de bankiersfamilie Antinari vermoord door, je raadt het al, de maffia. Het hoofd van de familie en de directeur van de bank moet eraan geloven en later ook zijn ijzige vrouw. Het gevolg is dat hun dochtertje van 8 jaar oud moet onderduiken in een klooster. Het blijkt daar in dat klooster fantastisch voor kinderen te zijn. De paters zijn ware kindervrienden! Er worden kerststalfiguurtjes beschilderd met het dochtertje en de paters gaan met de kinderen vliegeren op een groene heuvel op het afgelegen Italiaanse platteland. Kinderen, klooster, paters, een idyllisch beeld. De hoofdpersonages van de serie verzuchten dat het kind nog nooit zo gelukkig is geweest als in het klooster. Het gaat zelfs zover dat aan het einde van seizoen 3, als het dochtertje wordt meegenomen door het nieuwe hoofd van de familie, de rechercheur pleit om het kind toch vooral bij de paters te laten blijven. Ze heeft het immers nog nooit zo goed gehad, nee echt niet nee….
Wat zijn de tijden dan toch veranderd! Inmiddels weten we dat vele Roomse geestelijken zich schuldig hebben gemaakt aan pedofilie. De statistische kans dat een kind onder de 12 ongeschonden kan of kon (ver)blijven te midden van een aanzienlijke groep mannelijke katholieke geestelijken lijkt erg klein. Zeker als dat verblijf in relatieve afzondering was zoals in een kostschool of klooster. Als maffiosi dat hadden geweten, wat zouden ze dan hebben gedaan? Meestal worden ze getoond als gelovige mensen. Ik vraag me af wat zwaarder zou wegen: hun geloof en trouw aan de kerk of de natuurlijke neiging om wraak te nemen op die pedo’s? Moeilijk. Als je de serie The Sopranos mag geloven zweren maffiosi een eed op een heilige door een bidprentje in hun handen te verbranden. Ik hoop stiekem dat ze dan toch zouden kiezen voor gerechtigheid, op hun manier.
Een maffiaserie ziet er vandaag de dag heel anders uit. Met de kennis van de misstanden in katholieke kostscholen die we nu hebben zou niemand nog een script schrijven waarin kinderen worden verstopt in een klooster zonder lijfwacht. Zo’n verblijf is immers een risico op een levenslang trauma. Maar misschien biedt de kennis van nu ook kansen voor nieuwe plotlijnen in een maffiaserie: die van wraak op de kerk. Zo’n plotwending zou wel doorzichtig zijn en je kunt als schrijver verwachten dat de kijkers het conflict al van mijlenver aan zien komen. Toch is het thema wel te gebruiken denk ik, bijvoorbeeld door een oudere maffioso die zelf slachtoffer is in te brengen in het verhaal en hem wraak te laten nemen. Er zijn nog andere mogelijkheden. Ja, misschien zijn er toch nog goede verhaallijnen mee te verzinnen.
A Fizzy Surrogate
I’m a bit of a fan of professional cycling, to the extent that I like to watch the last 30 or 40 kilometers of races such as Paris-Roubaix and stages in the Tour de France. Occasionally I’ll check out the Giro and Vuelta too. Sunday May 16th I happened to watch the finish of the 8th stage of the Giro d’Italia on television. Chris Sörensen was first to cross the finish line on a foggy and cold mountain top some 75 kilometers northeast of Rome. The cycling was like any other cycling I have seen: nothing extraordinarily exciting there. What struck me was the ceremony for the stage’s winner, and one aspect of it in particular.
Sörensen arrived at the finish visibly exhausted. The previous stage had been a grueling ride over Tuscan dirt roads, when the riders reached the finish line they were all covered in dust. Many cried outrage over the decision to send the riders over unpaved roads. It must have been hell on earth. And then to attack the next day like Sörensen did, and win the stage, I can imagine his resources had been depleted. To add to the picture, the fog that enveloped the top of the Terminillo mountain gave the whole thing an eerie feel. It was as if some force of nature sucked the life out of the riders as they rolled their expensive bikes across the finish line. All stared straight ahead with empty eyes.
Sörensen was quickly spruced up by an attendant of his team, probably using a damp wash cloth wrapped into a plastic bag early that morning. When he made it to the podium he stood there still drained, but at least a happy man. I imagine Sörensen felt like he was the strongest man on earth. And that day on Terminillo mountain, he was. After the flowers, the trophy and the kisses someone gave Sörensen a giant bottle filled with sparkling Italian wine. He struggled to hold on to it but somehow managed to do so. Without any juice left in his body he could only hold the magnum bottle directly in front of him. The bottom near his crotch, the top slanted towards the people in front of the podium. Suddenly, as the Spumante burst out over the spectators, Sörensen looked like he had found new energy. And then it hit me….
I was watching a surrogate ejaculation! Why had similar scenes never led me to realize this before? I could not recall any other ceremony in professional cycling where they popped a bottle like that though. Formula 1 drivers do it all the time, even those who finish second and third get a bottle. But F1 drivers don’t look tired at all. When the race is over they jump out of their cars looking almost as fresh as they were at the start. Their act is jocular, like kids spraying each other with the garden hose on a warm summer day. Perhaps the stark contrast between Sörensen’s fatigue and the ferocity with which he emptied the entire bottle is why the image of ejaculation was so powerfully transmitted. The intense physical performance that he had delivered was matched by this climax. While he sprayed the fizzy wine around I saw in his face the aggression of the dominator that he was that day. The picture fitted well with the patriarchal, testosterone ridden paese that Italy is, a country abound with male chauvinism. Where the prime minister is lauded for his extra-marital affairs, because voters find those relations proof of his potency as a man and a leader. The bursting bottle of Spumante was an expression of male dominance, of sexual inequality, an affirmation of the status quo of Italian society.
In defense of the Italians I have to say that the ceremony to honor the overall leader after that stage was different. Obviously Alexandre Vinokourov had previous experience bursting the bottle. It looked like it was a compulsory part of the ceremony to him, not something he enjoyed doing (anymore). So it is fair to say that, had it not been for Sörensen’s particular overall performance, I might not have seen the sexual connotation.
Although this realization has fundamentally changed the way in which I look at victory ceremonies, it has not changed my interest in cycling. And I still like Italy as much as I did before. But it also makes me wonder why they don’t pop a bottle of Champagne after each stage in the Tour de France. Maybe average French testosterone levels do not outweigh the cold Northern blood that runs through the veins of the Paris based Tour organizers….
